قطع تزریق وریدی

توسط: | برچسب ها: , , , , , , , , , | دیدگاه ها: | خرداد ۱ام, ۱۳۹۷

قطع تزریق وریدی

درمان IV با نظر و توصیه متخصص بهداشتی – درمانی و یا پس از بررسی از سوی پرستار و تشخیص آلودگی، فلبیت و نشت مایع قطع می شود. برداشتن کاتتر تزریق وریدی با بروز دو خطر احتمالی همراه است: خونریزی و آمبولی کاتتر. برای پیشگیری از خونریزی بیش از حد، به محض برداشتن کاتتر، از یک پانسمان فشاری استریل و خشک استفاده کرده و آن را بر روی موضع قرار می دهند، سپس محکم فشار می دهند تا خونریزی قطع شود.

در صورت پاره شدن کاتترهای پلاستیکی، قطعه ی جدا شده آن می تواند به سمت بطن راست حرکت نموده و جریان خون را بلوکه کند. به منظور شناسایی این عارضه وقتی کاتتر برداشته می شود، پرستار باید طول کاتتر را با طول واقعی آن مقایسه کند. کاتترهای پلاستیکی را باید با احتیاط بیرون آورد، همچنین برای اطمینان از این که قطعه ای از آن شکسته نشده، طول آن را اندازه گرفت. هر دوی این اقدامات باید در پرونده ی پزشکی بیمار ثبت شود.

وقتی که برای نواحی پانسمان شده از قیچی استفاده می شود، باید بسیار مراقب بود. در صورت پاره شدن کاتتر، پرستار می تواند با بستن تورنیکه در قسمت بالای ناحیه ی تزریق، ورید را مسدود کند تا از ورود کاتتر به داخل جریان مرکزی جلوگیری شود و برداشتن قطعه ی بریده شده از طریق جراحی ممکن گردد. مثل همیشه، بهتر است که به جای چاره اندیشی و مقابله کردن با مشکلات کشنده ی احتمالی، از بروز آنها پیشگیری به عمل آید. با رعایت کردن قوانین ساده زیر، به راحتی می توان از بروز آمبولی کاتتر جلوگیری کرد:

*عدم استفاده از قیچی در نزدیکی کاتتر

*اجتناب از بیرون آوردن کاتتر از میان سوزنی که کاتتر توسط آن وارد شده است.

*پیروی دقیق از دستورالعمل های کارخانه ی سازنده ( دهانه ی سوزن را با حفاظی به صورت مایل بپوشانید تا از پاره شدن کاتتر پیشگیری شود).

کنترل عوارض سیستمیک

درمان های وریدی، بیمار را با خطرات بی شماری مواجه می سازند که از میان آنها می توان به عوارض موضعی و سیستمیک اشاره کرد. عوارض سیستمیک کمتر به وقوع می پیوندند، ولی معمولاٌ جدی تر و شدیدتر از عارضه های موضعی هستند. عوارض سیستمیک عبارتند از : افزایش بار جریان خون، آمبولی هوا، واکنش های همراه با تب و عفونت.

افزایش بار مایع. افزایش بار سیستم گردش خون در نتیجه ی حجم های زیاد مایعات وریدی، منجر به بالا رفتن فشار خون و فشار ورید مرکزی می گردد. علایم افزایش بار مایع شامل وجود رال مرطوب در ریه حین سمع صداهای ریوی، ادم، افزایش وزن، تنگی نفس، افزایش سرعت تنفس و تنفس های کم عمق می باشد. از جمله علل احتمالی آن می توان به تزریق سریع محلول های وریدی یا بیماری های کبدی، قلبی و کلیوی اشاره نمود.خطر افزایش بار مایع و متعاقب آن ادم ریوی، در بیمارن سالمند مبتلا به بیماری افزایش می یابد؛این اختلال به افزایش بار جریان خون معروف می باشد. درمان افزایش بار جریان خون شامل کاهش دادن سرعت تزریق مایعات وریدی، کنترل مکرر علایم حیاتی، بررسی صداهای تنفسی و قرار دادن بیمار در وضعیت نشسته ی کامل می باشد. با پزشک باید فوراٌ تماس گرفته شود. با استفاده از پمپ های تزریق و نظارت دقیق بر تمام انواع انفوزیون ها می توان از بروز این عوارض اجتناب نمود. از جمله عوارض افزایش بار جریان خون می توان به نارسایی احتقانی قلب و ادم ریوی اشاره کرد.

آمبولی هوا.

خطر بروز آمبولی هوا نادر می باشد. اما همیشه وجود دارد. این عارضه اغلب در اثر وارد کردن کانولا به داخل وریدهای مرکزی پدید می آید. تظاهرات آمبولی هوا  شامل تنگی نفس و سیانور؛ افت فشار خون؛ نبض ضعیف اما سریع، فقدان هوشیاری؛ و درد قفسه ی سینه، شانه و کمر می باشد. درمان شامل کلامپ کردن سریع کانولا، جایگزینی سیستمی سالم به جای سیستم های دچار نشت مایع یا سیستم های باز شده، قرار دادن بیمار به پهلوی چپ و در وضعیت ترندلنبرگ، بررسی علایم حیاتی و صداهای تنفسی و تجویز اکسیژن خواهد بود. با استفاده از تنظیم کننده برای تمام مسیرهای وریدی،پرکردن تمام طول لوله به طور کامل از محلول و استفاده کردن از دستگاه اعلام خطر برای پمپ های IV که قادر به شناسایی هوا می باشد، می توان از آمبولی هوا پیشگیری کرد. عوارض آمبولی هوا، شوک و در نهایت مرگ است. میزان هوایی که بتواند منجر به مرگ انسان شود، هنوز مشخص نشده است، اما در هر حال ورود سریع هوا نیز می تواند به اندازه ی حجم آن دارای اهمیت باشد.

عفونت. مواد تب زا هم در محلول های تزریق و هم درست IV می توانند موجود باشند و سبب عفونت خون شوند(تاد۲۰۰۶). علایم و نشانه های آن شامل بالا رفتن ناگهانی دمای بدن در فاصله ی کوتاهی پس از شروع تزریق، کمر درد، سر درد، افزایش سرعت تنفس و نبض، نهوع و استفراغ، اسهال، لرز وناخوشی عمومی می باشد. در عفونت های شدید خون، کلاپس عروقی و شوک عفونی نیز می تواند به وقوع بپیوندد.

دامنه عفونت به لحاظ شدت متغیر بوده و از درگیری موضعی ناحیه ی ورود کاتتر تا انتشار سیستمیک ارگانیسم از راه گردش خون و پیدایش سپتی سمی متفاوت است. انجام کلیه اقدامات مربوط به پیشگیری از عفونت، در حین برقراری مسیر IV و در طول مدت تزریق محلول ضروری است. اقدامات پیشگیری کننده عبارتند از:

*شستشوی دقیق دست ها قبل از داشتن هر گونه تماس با قسمت های مختلف سیستم تزریق وریدی یا بدن بیمار

*بررسی ظرف محتوی محلول وریدی از نظر وجود شکاف، نشت مایع، یا شفاف نبودن محلول که دال بر آلودگی آن خواهد بود.

* رعایت نکات دقیق تکنیک آسپتیک

*محکم بستن کانولای IV برای جلوگیری از حرکت آن به طرف جلو یا عقب

*بازدید روزانه ی ناحیه ی تزریق وریدی و نیز تعویض پانسمان های مرطوب یا آلوده با یک پانسمان خشک استریل( مواد ضد میکروبی مورد استفاده برای ناحیه ی آلوده شامل؛ تنتورید ۲% بتادین ۱۰% الکل یا کلرهگزیدین می باشند که به تنهایی یا به صورت ترکیبی می توانند به کار روند.

*ضد عفونی نمودن پورت های تزریق و یا پورت های دسترسی قبل از استفاده از آن، با کمک محلول های ضد میکروبی

*خارج کردن کانولاهای IV محیطی در موارد مقتضی یا هر ۷۲ تا ۹۶ ساعت

* تعویض هر چه زودتر کانولاهایی که در وضعیت های اورژانس کار گذاشته شده اند( چرا که در این شرایط رعایت دقیق نکات استریل، مشکوک و سؤال بر انگیز است).

*استفاده از فیلترهای ۲% میکرونی خارج کننده ی هوا. باکتری ها و نیز مواد به جا مانده در درون فیلتر همراه با محلول های تزریقی بدون لیپید که نیاز به تصفیه دارند. فیلتر را می توان در قسمت ابتدایی یا انتهایی ست تزریق قرار داد. اگر فیلتر در بخش ابتدایی ست، بین ظرف مایع و دهانه لوله قرار داشته باشد، می تواند باعث استریل باقی ماندن محلول، خارج شدن ذرات از ظرف تزریق وریدی و پیشگیری از تزریق ناخواسته هوا شود؛ اما اگر فیلتر در قسمت انتهایی ست قرار داشته باشد، در آن صورت می تواند حباب های هوا، آلودگی های ناشی از افزودن دارو به ظرف تزریق و دارهای تزریق شده از راه دست های ثانویه را تصفیه نموده و از بروز اختلال در جریان سیستم های اولیه جلوگیری به عمل آورد. فیلترها باید تا حد امکان در نزدیکی محل ورود کاتتر قرا داده شوند ( الکساندر؛۲۰۰۶).

*تعویض ظرف حاوی محلول و نیز ست تزریق آن، با توجه به خط مشی ها و روش های کار هر مرکز

*تزریق دارو و محلول و یا قطع آن در طی مدت ۲۴ ساعت از زمان افزودن آن به ست تزریق

*تعویض ست های تزریقی مداوم اولیه و ثانویه هر ۷۲ ساعت یا تعویض سریع آنها در صورت شک به وجود آلودگی

*تعویض ست های تزریقی متناوب اولیه هر ۲۴ ساعت، با تعویض سریع آنها در صورت شک به آلودگی ( الکساندر؛۲۰۰۶)

*استفاده کردن از ست های تزریق دارای بست پیچشی( روزنتال؛۲۰۰۷).

 


مطالب مرتبط :

آزمایش خون در منزل

آمبولانس خصوصی

اکو قلب در منزل

اکو و نوار قلب در منزل

تزریقات در محل

تزریقات در منزل

خدمات پرستاری در منزل

خدمات پزشکی در منزل

فیزیوتراپی در منزل

گفتاردرمانی در منزل

کاردرمانی در منزل

درمان در منزل

رادیولوژی در منزل

سونوگرافی در محل

آزمایش خون در منزل

خدمات پرستاری در منزل

ویزیت پزشک در منزل

ویزیت متخصص در منزل

 

ارسال پاسخ