انکار بیمار و خانواده

توسط: | برچسب ها: , , , , , , , , , | دیدگاه ها: | مهر ۴ام, ۱۳۹۷

انکار بیمار و خانواده

با این که انکار وخامت مرحله ی انتهایی بیماری از طرف عده ای از بیماران و خانواده هایشان، از موانع بحث پیرامون اتتخاب روش های درمانی پایان عمر است، با این حال، انکار یکی از مکانیسم های سازگاری مفید است که باعث می شود بیمار از نظر روحی به صورت موقت از مسایلی که فکر کردن به انها پیش از اندازه دردناک می باشد، کاملاٌ منحرف می شود. بیمارانی که مشخصاٌ در مرحله ی انکارند، ممکن است که از روش های برقراری ارتباط درون فردی استفاده کنند، تا دیگران را از صدمه های عاطفی ناشی از بیماری شان حفظ کنند یا این که خودشان را از خطر طرد شدن محافظت نمایند.

البته اگر بیمار و خانواده اش تشخیص را نپذیرد و نخواهند چیزی درباره گزینه ی انتخابی درمان بشنوند، در آن صورت انکار از موانع مراقبت محسوب خواهد شد. پرستاران موظفند بیماران را بدون توجه به سطح انکارشان بپذیرند و با سایر پرسنل مراقبت بهداشتی همکاری نمایند تا مراقبت لازم انجام شود.

آگاهی بیمار وخانواده از تشخیص، عامل کلیدی در پذیرش نقشه ی مراقبتی مرگ می باشد. حتی خانواده ها و بیمارانی که اطلاعات درست و روشنی دریافت می کنند هم ممکن است کاملاٌ وضعیت را نپذیرند. برای بیمارانی که از مرحله ی انتهایی باخبر هستند، فهم اهداف درمانی و پیش آگهی محرک می باشد و گاهی محرک می باشد و گاهی هم نیاز به تقویت دارد.

از این گذشته، درک بیمار و پرسنل مراقبتی به صورت مهیجی ممکن است با هم متفاوت باشد. در یک مطالعه روی بیماران سرطانی مرحله ی نهایی، محققین دریافتند که فقط ۳۳% بیماران و پرسنل مراقبتی درک می کردند که اقدامات درمان محوری نبوده و ۳۹% بیماران و پرسنل مراقبتی درک غیر مشابهی داشتند. چنین برداشت های اشتباهی می تواند ارایه ی مراقبت مؤثر و رضایت آگاهانه را پیچیده تر کند (برنز، بروم، اسمیت و همکاران؛۲۰۰۷).

بیماران غیرسرطانی از قبیل نارسایی کلیوی، بیماری های مزمن انسدادی ریه (COPD)، نارسایی کلیوی، دمانس، یا بیماری های تحلیلی عصبی مانند آمیوتروفیک لترال اسکلروزیس (ALS)، به صورت مکرر اطلاعات کافی و حمایت برای درک کامل تشخیص بیماری شان دریافت نمی کنند و هنوز اغلب خواهان اطلاعات صریح و روشن درباره ی تشخیصشان می باشند. برای مثال، آنها ممکن است از علایم سختی رنج ببرند و به طور موازی کیفیت زندگی شان کاهش یابد یا این که از بیماران سرطانی هم وضعشان بدتر باشد. بیماران ممکن است خواهان اطلاعات باشند و برعکس اطلاعات واضحی درباره پیشرفت بیماری، برنامه ی مراقبتی پیشرفته و پیش آگهی بیماری به دست نیاورند. به طور مشابه، در یک مطالعه ی کیفی که بر روی بیماران نارسایی قلبی در ارتباط با اولویت های پیش آگهی انجام شد، محققین پی بردند که اولویت بندی به منظور افشای درمان و پیامدهای احتمالی قویاٌ به نظر پزشک وابسته می باشد ( به این معنی که تعادل بین امید و میزان افشا باید حفظ شود) واضح است که باید مطالعات بیشتری برای بررسی پیچیدگی تعاملات بین برداشت های غلط بیماران درباره ی بیماری پیشرفته، وضعیت روانی زمینه ای شان و مقاومت پزشکان در عدم ارایه توضیحات ضروری در مورد انتظارات درمانی و نیز پیش آگهی انجام شود.

این سؤال که چطور باید حقیقت به بیماران گفته شود و آنها به حفظ استقلال تشویق شوند تا بدانند که به چه مرحله ای از پذیرش رسیده اند، به شکل یک چالش باقی می ماند. علی رغم بی میلی پرسنل بهداشتی جهت بحث باز در موضوعات پایانی عمر، بیماران خواهان اطلاعاتی درباره ی بیماری شان و انتخاب های پایانی عمر هستند و با بحث باز در مورد مرگ صدمه نخواهند دید. با این که انجام بحث های حساس نیاز به تجربه و تمرین و زمان دارد، ولی بیان حقیقت می تواند باعث تسکین بیماران و خانواده ها و افزایش استقلالشان گردد، زیرا ارایه اطلاعات درست، پایه ای برای تصمیم گیری رضایت بخش خواهد بود.


مطالب مرتبط :

آزمایش خون در منزل

آمبولانس خصوصی

اکو قلب در منزل

اکو و نوار قلب در منزل

تزریقات در محل

تزریقات در منزل

خدمات پرستاری در منزل

خدمات پزشکی در منزل

فیزیوتراپی در منزل

گفتاردرمانی در منزل

کاردرمانی در منزل

درمان در منزل

رادیولوژی در منزل

سونوگرافی در محل

آزمایش خون در منزل

خدمات پرستاری در منزل

ویزیت پزشک در منزل

ویزیت متخصص در منزل

 

 

ارسال پاسخ